Οι ελεημοσύνες των χριστιανών

Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Συχνά, στρατοπεδεύουν στον περίβολο των εκκλησιών, οι ζητιάνοι… Εκεί, πράγματι, έχουν ελπίδα να τύχουν μεγαλύτερης ελεημοσύνης. Πηγαινοέρχονται γύρω τους σαν ακούραστες μέλισσες οι πιστοί κι αυτοί, άλλοτε στα σκαλιά κι άλλοτε σωριασμένοι καταγής, απλώνουν σπαραχτικά το χέρι τους για τα λιγοστά κέρματα που θα τούς ρίξουν. Ξεπεσμένοι κύκνοι, στο βασιλικό κήπο, που εκπαιδεύτηκαν πια, ν’ αρπάζουν επιδέξια στον αέρα το ξεροκόμματο των φιλοθεάμονων περαστικών.

Οι πιστοί προσέρχονται βαστώντας στο χέρι τον οβολό τους. Είναι το αντίτιμο του κεριού, ένα ζυμωτό πρόσφορο, ένα πιάτο κόλλυβα, το υστέρημα, το περίσσευμά τους. Κι ο πιο φτωχούλης πιστός, θα προσφέρει κάτι. Τώρα πώς γίνεται και τους ζητιάνους, τους βλέπουν πάντα άξαφνα μπροστά τους; Βιαστικά θα ψαχτούν, τι απομένει να δώσουν. Όχι το πρόσφορο πάντως, ούτε τα κόλλυβα ή τα ψιλά του κεριού. Τούτα θα τ’ αποθέσουν απαρέγκλιτα στο προκαθορισμένο μέρος. Πώς αλλιώς ο ιερέας θα βρει το κάτι τις του;

Στα μάτια των χριστιανών που τους ελεούν, οι ζητιάνοι πολύ σπάνια βλέπουν την αγάπη. Τα ψυχρά, κρουστάλλινα μάτια, το ζητιάνο δεν ατενίζουν. Ατενίζουν πέρα και πάνωθε, στον ιδεατό εκείνο κόσμο, τον επονομαζόμενο παράδεισο. Ο πεινασμένος, ο βρώμικος, ο κουρελής, αποτελεί το μέσο τους, το όχημα που θα τους ανεβάσει στα δυσθεώρητα ύψη. Κι ω, με πόση βδελυγμία, θ’ αντίκριζαν αλήθεια ένα ζητιάνο πλάι τους, έτσι και τύχαινε να βρεθούν ποτέ στο τόσο ποθούμενο σημείο της ευδαιμονίας τους!

Καθώς, λοιπόν, οι ελεούντες εξαγοράζουν την ουράνια ανταμοιβή τους, με τον ίδιο τρόπο κι οι ελεούμενοι εξωθούν στο μεγαλύτερο δυνατό επίγειο αντίτιμο. Υπάρχει ένας άγραφος και ταπεινών ελατηρίων κώδικας: «Εγώ, αν μείνω ικανοποιημένος απ’ το ποσό, θα γίνω η δίοδος της σωτηρίας σου, εσύ πλήρωσε και σιώπα». Μέσω του παραπάνω μηχανισμού, ερμηνεύονται άριστα οι μη συνεπείς – για την επιστήμη της Ψυχολογίας – συμπεριφορές, κατά τη διενέργεια οποιασδήποτε σήμερα, μικρής ή μεγάλης ελεημοσύνης.

Και στην πράξη: Κρύο, χιόνι, πάγος, θερμοκρασία υπό το μηδέν… Καθισμένος στη γωνιά του δρόμου, τουρτουρίζει ένας ρακένδυτος ζητιάνος… Περνά ο διαβάτης, βγάζει το κέρμα, μπορεί και το χαρτονόμισμα (βλέπετε, είναι το κρύο τσουχτερό), το δίνει… Φεύγει ο διαβάτης, ο ζητιάνος συνεχίζει να τουρτουρίζει και περιμένει τον επόμενο διαβάτη. Μοιάζει φυσικό αυτό το σκηνικό; Τι πιστεύετε; Αν ήταν ο αδερφός σας, έτσι θα κάνατε; Θα τον εγκαταλείπατε; Σάς μοιάζει φυσική αυτή η αντιμετώπιση;

Ατυχώς, ναι! Διότι υπάρχει ο ελεεινός και τρισάθλιος αντίλογος: Ο ζητιάνος διαθέτει περισσότερα απ’ όσα φαίνεται να διαθέτει. Είναι μια ευμαρής μηχανή – δική σας – κι αν τού ζητήσετε με ειλικρίνεια και συμπονετικά να σας ακολουθήσει στο ζεστό σας σπίτι, θ’ αρνηθεί με χίλιες προφάσεις, ενδέχεται να σας προσβάλει κιόλας. Κάποιες φορές, είναι πολύ πιο πλούσιος από εσάς. Εσείς, βοηθώντας τον, θα στερηθείτε ένα ζωτικό κομμάτι απ’ το ψωμί σας. Και, κρυφά απ’ τους οικείους σας, θα φάτε λιγότερο στο τραπέζι σας…

Παρόλα αυτά και προς θλιβερή αναντιστοιχία τούτου του άρθρου, εξακολουθούν να υπάρχουν αληθινοί φτωχοί και δυστυχισμένοι. Δε χρειάζεται, όμως, να είστε χριστιανοί για να τους βοηθήσετε. Τώρα, γνωρίζετε…

Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει...

Ο κόσμος αφυπνίζεται...

...και στην Ελλάδα βρέχει.

Στην Ελλάδα που βρέχει σήμερα από το πρωί, οι ιερείς τελικά ενέδωσαν. Και θα καταβάλουν τον αυξημένο φόρο που ζητά η Κυβέρνηση. Πρόκειται για το τρία τοις εκατό επί της αντικειμενικής αξίας της τεράστιας ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας. Τούτο πρακτικά σημαίνει πως, ενώ με τον προηγούμενο φορολογικό συντελεστή θα πλήρωναν γύρω στα επτακόσια εκατομμύρια ευρώ στα ταμεία του Κράτους, τώρα θα πληρώσουν δύο δισεκατομμύρια. Σημαντικό ποσό, το οποίο θα ανακουφίσει σίγουρα πολλές ευπαθείς οικονομικά κατηγορίες συνανθρώπων μας. Χαιρόμαστε για την απόφαση της Ιεραρχίας και τους συγχαίρουμε θερμά, έστω κι αν γι’ αυτούς ήταν μονόδρομος.

Στην Ελβετία, ο κόσμος κατέβηκε σε δημοψήφισμα για ένα θέμα αρχιτεκτονικής αισθητικής. Για το αν θα πρέπει να επιτρέπεται η ανέγερση πανύψηλων μουσουλμανικών μιναρέδων στα τζαμιά. Ως γνωστό, στη χώρα αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ζουν περίπου τετρακόσιες χιλιάδες μουσουλμάνοι και, φυσικά, έχουν το αναντίρρητο δικαίωμα του θρησκεύειν. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος υπήρξε αρνητικό γι’ αυτούς και πλέον απαγορεύεται η ανέγερση νέων μιναρέδων στην ελβετική επικράτεια. Σημειώνουμε πως, εάν το σκεπτικό της απαγόρευσης αφορά μόνο στην αισθητική, μας βρίσκει σύμφωνους. Αν όμως πρόκειται για προϊόν χριστιανικού φανατισμού, τότε διαφωνούμε απόλυτα. Υποστηρίζουμε την ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης κάθε ανθρώπου, όπως απαιτούμε να υποστηρίζει κι αυτός την άθρησκη δική μας θέση και στάση ζωής.

Στην Ολλανδία, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη μια παρόμοια διαδικασία για απαγόρευση των εκεί μιναρέδων. Προηγήθηκε – από τριετίας – η δια νόμου κατάργηση της μπούρκας στους δημόσιους χώρους, μέτρο που εφαρμόστηκε κατόπιν στη Γαλλία (η μαντήλα) και μάλιστα με πρωτοβουλία του Προέδρου Νικολά Σαρκοζί. Στην Ιταλία, χώρα καθολική στην πλειοψηφία της, αποκαθηλώνονται τα θρησκευτικά σύμβολα από τα σχολεία, τα δικαστήρια, τους κοινωφελείς οργανισμούς, σε εφαρμογή σχετικής δικαστικής απόφασης. Στην Ελλάδα εμφανίζονται οι πρώτες αντιδράσεις, ένθεν και κείθεν των παραπάνω τάσεων. Σημάδι πως ο κόσμος αφυπνίζεται.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, μπήκαμε στο Δεκέμβριο, μήνα της φαντασμαγορικής γιορτής των Χριστουγέννων. Εμείς θα το γιορτάσουμε, επειδή μάς αρέσει ιδιαίτερα το συγκεκριμένο παραμύθι. Για σκέψου, «ο χριστιανός θεός πήρε μορφή ανθρώπου· γεννήθηκε στη γη από παρθένα μάνα και πνεύμα άγιο· κι όταν μεγάλωσε αποσύρθηκε στην έρημο για ν’ ασκητέψει. Επέστρεψε μετά και κήρυξε αγάπη, όμως εμείς τον σταυρώσαμε». Θα γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα στο ιστολόγιό μας εδώ, με τον αληθινό τους χαρακτήρα – αυτόν του παραμυθιού. Και θα καταδείχνουμε πάντα, με αλήθεια και συνέπεια στις πεποιθήσεις μας, πού βρίσκεται το (ωραίο) ψέμα και πού η (πικρή) αλήθεια.

Στο κάτω-κάτω της γραφής, γιατί ο άθρησκος να μη γιορτάζει; Γιατί να μη συμμετέχει στη γενική χαρά; Όπως οι χριστιανοί καπηλεύτηκαν (παραποιώντας στις πλείστες των περιπτώσεων την Ιστορία) γιορτές πανάρχαιες και δη ελληνικές, σαν τις Απόκριες φέρ' ειπείν, έτσι κι εμείς θα καπαρώσουμε τα Χριστούγεννά τους. Θα τα χαρούμε είτε αρέσει σε ορισμένους είτε όχι. Μείνετε δίπλα μας, θα έχουμε πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις, τις μέρες που έρχονται.

Νέα γρίπη

Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Όλοι πλέον έχουν λόγο. Για τη γρίπη φυσικά. Έχουν γίνει ειδήμονες, επιστήμονες. Διαβάζουμε τα άρθρα τους στα διάφορα ιστολόγια. Τις ανοησίες τους καλυμμένες με το περίβλημα της γνώσης. Ανακατεύουν ιούς με κάθε τι άσχετο. Τώρα τους πήρε ο πόνος για την ανθρωπότητα. Όλα τα unfinished debates αυτοί πάν’ να λύσουνε. Ευτυχώς, το ανθρώπινο ένστικτο είναι πολύ πιο δυνατό απ’ όσο νομίζουμε. Το ένστικτο της επιβίωσης. Αυτό γεννά τα παρακάτω ερωτήματα:

1) Γιατί να εμβολιαστώ, αφού είμαι γερός οργανισμός και αντέχω;

2) Γιατί τόση πρεμούρα να εμβολιαστούν πρώτα οι έγκυες; Μήπως έχουμε τέτοια θνησιμότητα που να δικαιολογεί την πρεμούρα αυτή; Κι αν έχουμε, γιατί μάς την αποκρύπτουν;

3) Τι θα πει «ανθρώπινη αλυσίδα ενάντια στον ιό», όταν κι ο πλέον αμαθής γνωρίζει πως καλύτερη ανοσία απ’ τα φυσικά αντισώματα δεν υπάρχει; Και τέτοια αντισώματα αποκτά κανείς μόνο όταν νοσήσει και ιαθεί.

4) Γιατί σπεύδουμε να εμβολιάσουμε τις ευπαθείς ομάδες, δίχως να έχουν προηγηθεί τα ενδεδειγμένα αντιαλεργικά τεστ και δίχως να είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο ότι τα άτομα αυτά, σε περίπτωση που προσβληθούν απ’ τον ιό κινδυνεύουν να πεθάνουν ή να πάθουν ανήκεστη βλάβη στην υγεία τους;

5) Γιατί επεκτείνουμε τον εμβολιασμό σε ολόκληρο τον υγιή πληθυσμό και μάλιστα με την ένδειξη του «κατεπείγοντος»;

Ωραία είναι τα λόγια. Ωραίες κι οι διαφημιστικές καμπάνιες που προσκαλούν τον κόσμο να επισκεφτεί τα ιατρεία. Ας μη βιαζόμαστε όμως. Το εμβόλιο είναι αδοκίμαστο και πραγματικά περιέχει ουσίες βλαπτικές για τον άνθρωπο. Ας μη βιαζόμαστε τόσο πολύ. Πρέπει να τεθούν σοβαρά κριτήρια πρώτα. Κριτήρια που να λαμβάνουν υπόψη το ρηθέν: «Το μη χείρον, βέλτιστον». Ειδάλλως, θα συμβεί το: «Των χοίρων χείριστον». Και ουαί στην ανθρωπότητα, τότε…

Σχετικά με το εμβόλιο κατά της νέας γρίπης

Πολύ συχνά

Του Παναγιώτη Θ. Τουμάση

Πολύ συχνά, στο δρόμο, οι χριστιανοί,
ποδοπατούν, στο διάβα τους, τους άλλους,
γιατί, καθώς τους νοιάζουν οι ουρανοί,
«οι στολισμένοι μετ’ απείρου κάλλους»,
κι ενώ κοιτάζουν συνεχώς ψηλά,
εκεί όπου, εκ του ασφαλούς, εδρεύει ο θεός τους,
αδυνατούν να δουν στα χαμηλά,
τι κάνει ο δυστυχής ο διπλανός τους.

Αλίμονό του, ποιος βοήθεια αιτεί
κι απλώσει προς εκείνους την παλάμη,
αδιάφορα τον προσπερνούν αυτοί,
λες κι έχουν καβαλήσει το καλάμι,
κάτι φορές, βεβαίως, μπορεί και να
τού ρίξουν, στο πλακόστρωτο, ένα κέρμα,
για να τού πουν με μάτια σκοτεινά:
«Σύρε δουλειά να βρεις! Αυτό ήταν! Τέρμα».

Η δικαιολόγηση των αμαρτιών
κι η σκέψη πως, «είμαι άξιος, πετυχαίνω»,
πηγάζει από συγκρούσεων ψυχικών
χέρσο τοπίο και βομβαρδισμένο.
Δεν φταίνε οι φέροντες… Στις εκκλησιές,
τους έχουν οι ιερείς κατατρομάξει
και πιέζουνε τις ξέχειλες ψυχές,
μα κάποια, κάπως, κάπου, θα πλαντάξει.

Μη μού λες...

Σε σας, αφιερωμένο. G.F.T.!

Το καλύτερο φάρμακο

Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

"Το καλύτερο φάρμακο για τους φοβισμένους, τους μόνους, τους δυστυχισμενους, είναι να βγουν έξω, κάπου που θα βρεθούν μόνοι με τον ουρανό, τη φύση και το Θεό. Τότε μόνο αισθάνεται κανείς ότι όλα είναι καλά έτσι όπως είναι, κι ότι ο Θεός επιθυμεί να είναι οι άνθρωποι ευτυχισμένοι μέσα στην απλή ομορφιά της φύσης. Όσο υπάρχουν όλα αυτά - και θα υπάρχουν πάντα - θα υπάρχει παρηγοριά για κάθε λύπη, όποιες κι αν είναι οι περιστάσεις".

Άννα Φρανκ

(Από το "Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ", εκδόσεις "Νέος Σταθμός", σε μετάφραση της Αγγελικής Μπόμπολη).

Αυτά τα λόγια, προέρχονται από ένα κοριτσάκι, την Άννα Φράνκ, μόλις δεκατεσσάρων χρονών... Και είναι σοφά λόγια. Για ιδέστε αλήθεια, τούτη τη σοφία δεν τη διαθέτουν οι ιερείς σήμερα. Σε όποια θρησκεία κι αν ανήκουν, πόσο μάλλον στην επικρατούσα εδώ, χριστιανική. Οι ιερείς έχουν σαν κύριο μέλημά τους να εμφυσούν κάθε μέρα φόβο στις ψυχές των ανθρώπων. ("Είσαι αμαρτωλός, σπεύσε να μετανιώσεις"!). Αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας την ομορφιά της φύσης (με τον μοναχισμό και τον εκούσιο βασανισμό του σώματος) και των ανθρώπινων συναισθημάτων (με τη συνεχή αποφυγή-καταδίκη του έρωτα).

Ένα δεκατετράχρονο κοριτσάκι τούς βάζει γυαλιά! Τόση είναι η σοφία τους. Και κοιτάξτε ακόμη και τούτο: Στις μέρες μας, στην Ελλάδα, όλοι έχουμε ανάγκη από οικονομική βοήθεια. Η διεθνής κρίση μας ταλαιπώρησε και συνεχίζει να ταλαιπωρεί την πλειονότητα του λαού μας, αφάνταστα. Μα αντί οι ιερείς να προσφερθούν διαθέτοντας ένα σημαντικό μέρος της περιουσίας τους για το κοινό καλό, τρέμουν μην αδικηθούν στα ποσοστά της φορολόγησής τους! Βγαίνει ο "άγιος τάδε", τραγόμορφος όπως πάντα και λέει: "Τα φυσικά πρόσωπα φορολογούνται με το ένα τοις χιλίοις, εμείς γιατί να φορολογηθούμε με το τρία"; Κι ύστερα ρωτά ευθαρσώς τους δημοσιογράφους: "Δεν έχω δίκιο";

Όχι, κύριε Τράγε, δεν έχεις δίκιο. Ποιος θα σού βάλει γυαλιά εσένα;

Θέλω να βρω χρόνο να γράψω ακόμη ένα άρθρο για την εκκλησιαστική περιουσία. Θέλω να εξηγήσω στον κόσμο πως η εκκλησία κέκτηται την περιουσία της δια απατηλού τρόπου. Να φωνάξω με όλη τη δύναμή μου ότι ο κόσμος που προσφέρει δωρεές στην εκκλησία, το κάνει για τον φτωχό συνάνθρωπό του κι όχι για την πάχυνση των ιερέων. Και θέλω να εξηγήσω, όσο γίνεται πιο έντονα, πως είναι δόλος μεγάλος και πονηριά να παίρνεις τα χρήματα του κόσμου, όταν δεν τα προσφέρεις κατόπιν, σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Πρέπει να προσαρμοστούν οι νόμοι για να καταδειχτεί η εξώφθαλμη παρανομία. Το έγκλημα! Διότι σε ορισμένες περιπτώσεις πεθαίνουν άκληρα ζευγάρια κι αφήνουν όλη τους την περιουσία στην εκκλησία, ελπίζοντας οι δυστυχείς ότι θα καταλήξει στα χέρια των άπορων και πεινώντων... Ενώ καταλήγει στην κακοδιαχείρηση, στην αδιαφορία, στο φαγοπότι των μαυροκουκουλωμένων δεσποτάδων.

Είδατε τ' αυτοκίνητά τους; Πολύ σπάνια θα δεις παπά να οδηγεί ευτελούς αξίας αυτοκίνητο. Όλοι είναι βολεμένοι μια χαρά.

Αναβάλλω όμως το χρόνο και τη διάθεση να γράψω σε άρθρο τα παραπάνω, επειδή διαβάζω τη σοφή Άννα Φρανκ - έχω φτάσει κάπου στα μισά του ημερολογίου της και δεν ξέρω τη συνέχεια. Ξέρω μόνο ότι κάθε αράδα που διαβάζω με συγκινεί βαθιά... Γι' αυτό και δεν ανανεώνω τα blogs μου, τούτες τις μέρες. Προτιμώ οι αναρτήσεις μου να βγαίνουν απ' την καρδιά μου και ύστερα, δε θέλω πολλούς επισκέπτες-πελάτες. Όταν είχα ένα άλλο blog (ανέστειλα τη λειτουργία του επ' αόριστον), έρχονταν κάθε μέρα εξήντα έως εκατό άνθρωποι. Μια μέρα, ζήτησα να ψηφίσουν για το blog, αν τούς αρέσει... Έβαλα τη δημοσκόπηση, και όλοι κι όλοι ψήφισαν οχτώ-εννιά άτομα. Μεταξύ των οποίων ο αδερφός μου και η γυναίκα του και ένας-δυο φίλοι που εγώ παρακάλεσα να πουν τη γνώμη τους. Τι να το κάνω να έχω πολλούς επισκέπτες; Για να γίνομαι σκλάβος του blog ύστερα; Ας έρθουν λίγοι και με ποιότητα...

Ευχαριστώ για το χρόνο σας

(Τούτο το blog είναι το αγαπημένο μου, το πιο προσωπικό μου, αλλά αυτό ας μείνει μεταξύ μας...).

Βαλς

Η γλυκιά και τόσο πρόωρα χαμένη Έβα Κάσσιντι στο πιο ωραίο της βαλς...

Ντόρα - Αντώνης, σημειώσατε άσο

Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

«Σαν ήμουνα κι εγώ μικρό παιδί», αναφέρει ένα χιουμοριστικό τραγούδι του Χάρρυ Κλυνν – κι έτσι, μ’ αυτή τη φράση, θα ξεκινήσω το άρθρο μου, σήμερα. Όταν, λοιπόν, ήμουν μικρό παιδί, είχα την τάση να κάνω πολλά αστεία. Και να μιλώ συχνά, «εκεί που δε με σπέρνανε». «Αμετροέπεια» είναι η σωστή λέξη για τη δεύτερη παιδική μου ιδιότητα· ενώ για την πρώτη, «σαχλαμπούρδα»! (Μην την ψάχνετε στο λεξικό· δεν υπάρχει).

Πριν από λίγο καιρό, έχοντας φτάσει πλέον αισίως τα σαράντα και εφτά χρόνια μου, σε μια βάφτιση – παρότι αποφεύγω τις εκκλησίες των χριστιανών, πήγα – συνάντησα έναν θείο μου, τον οποίο από παιδί είχα να δω. «Τι κάνεις, Τάκη μου;» με ρώτησε. (Τάκη με φωνάζανε). «Καλά είμαι θείε μου», απάντησα. Κι αργότερα, εκεί που αστειευόμουν σ’ ένα πηγαδάκι με συγγενείς, δίχως να έχει ακούσει καν τι λέγαμε, πλησίασε κοντά και είπε: «Ε, ο Τάκης θα την πει τη σαχλαμάρα του· δεν μπορεί»!...

Δύσκολο, δύσκολο ν’ αποσείσεις την «ουρά», άμα σού την κολλήσουνε!

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι «αποστάτης». Τελεία και παύλα. Ο κακομοίρης ο γιος του κυρ-Γιάννη Βαρβιτσιώτη, ο συμπαθέστατος Μιλτιάδης, επίσης σέρνει ουρά – για τη σημαία. Εντάξει, κάποτε σφάλανε. Μα πάνε χρόνια… Αμ, η Ντόρα; «Αμαρτίες γονέων παιδεύουσιν τέκνα». Και καλά να πούμε «παιδεύουσιν» με την έννοια του «εκπαιδεύουσιν». Τότε, «άμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες» και θα σήμαινε πως γίνονται καλύτερα τα παιδιά απ’ τους γονείς τους. Έλα όμως που το «παιδεύουσιν» σημαίνει με τη σύγχρονη έννοια παιδεύουσιν; Κι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, γνωστό τοις πάσι, δεν ήταν άγιος.

Όθεν κι ο Θεός (με την έννοια της ακατάληπτης δύναμης που διέπει τον κόσμο), τον αφήνει να ζει, ώστε κάποια επιτέλους στιγμή να μεταμεληθεί και να κλάψει. Μάς δώρισε καινούργιον εχθρό, εκεί που δεν είχαμε. Οι Ματσεντόνες (Σκοπιανοί), θα μπορούσαν απ’ την αρχή να είχαν τακτοποιηθεί και προς δικό τους, αλλά και προς δικό μας συμφέρον. Και να είμαστε αχώριστοι φίλοι και συνεργάτες. Υποτίμησε, υπερεκτίμησε, αγνόησε, το έμπλεξε με κάθε λογής μικροπολιτικές σκοπιμότητες, ώσπου, για ιδέστε η κατάληξη: Ένας μεγαλοπρεπής, εντελώς ανόητος, αστήρικτος και τα λοιπά, ογκόλιθος…

Δεν καταπίνεται!

Θα μού πείτε: Τα παιδιά τι φταίνε; Ο Αντώνης Σαμαράς, δεν θα μοιάσει του θείου του, του Γιώργου Σαμαρά, που έκανε τα μύρια όσα ρουσφέτια για να εκλέγεται. Μήτε θα επαναλάβει τα παλιά του λάθη κι ορμέμφυτα. Έχει όλα τα εχέγγυα, τις καλές προοπτικές να φέρει νέον αέρα. Η Ντόρα Μπακογιάννη-Μητσοτάκη, επίσης! Αν και, ειδικά αυτή, έχει να παλέψει με την πατροπαράδοτη δημαγωγία. Μέσα στο σπίτι της βρίσκεται. Και δεν είναι πια καιρός για δημαγωγούς στη χώρα μας. Ο λαός ωρίμασε θαυμαστά! Έχει ώτα κι ακούει. Μήτε παρασύρεται από άνετες συμπεριφορές, εκλαμπρότατες συνεντεύξεις, debates και μεγαλοστομίες. Ακούει τον Άνθρωπο.

Είναι, λοιπόν, χρήσιμο, η Ντόρα να ωριμάσει περισσότερο. Διότι θα εκλεγεί… Είναι ηλίου φαεινότερο ότι θα εκλεγεί, και μάλιστα με όποια διαδικασία. Ο Αντώνης θα περιμένει. Κι αν αντέξει, θα γίνει – θυμηθήτε με – στο μέλλον το σωσίβιο, η σωτήρια λέμβος των γαλάζιων-μπλε ναυαγών… Τώρα είναι νωρίς γι’ αυτόν, πολύ νωρίς ακόμα. Η Ντόρα παρουσιάζεται πιο ώριμη. Το Υπουργείο των Εξωτερικών, τής έδωσε πράγματα που δε φανταζόταν. Έκανε καλό έργο εκεί… Και μέσα της, μα και για τη χώρα. Θα διορθώσει κάποτε άραγε και το λάθος του μπαμπά της; Θα βρει μια λύση που να σέβεται την οντότητα των Σκοπιανών συνανθρώπων μας και ταυτόχρονα να προωθεί άριστα τις εθνικές μας θέσεις και να αποκαθιστά την πραγματική ιστορική αλήθεια;

Πλέον, όχι ως Υπουργός Εξωτερικών. Ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Του σημαντικού τούτου θεσμού της Δημοκρατίας δυτικού-προεδρευομένου τύπου που έχουμε. Αλλά έστω κι ανάπηρη η εν λόγω Δημοκρατία, είναι Δημοκρατία! Κι οφείλουμε να την τηρούμε ως κόρη οφθαλμού (έως της ειρηνικής εφαρμογής του καλύτερου - που υπάρχει και με την εξέλιξη της τεχνολογίας βελτιώνεται περαιτέρω κι αναμένει την ώρα του). Αλλιώς, homo hominis lupus για την ταλαιπωρημένη ελληνική πραγματικότητα…

Ο Αντώνης Σαμαράς αποδεικνύεται θύμα της πάλαι ποτέ παρορμητικής στάσης του… Ο δε τρίτος των υποψηφίων, ο νομάρχης Ψωμιάδης, αποτελεί πιστό αντίγραφο των ψηφοφόρων του. Η κοινωνία μας καθρεφτίζεται στους εκλεγμένους της, όπως οι ωκεανοί στον ουρανό μας.

Προσθήκη εκ των υστέρων: Ευτυχώς, το άρθρο αυτό διαψεύστηκε. Για μιαν ακόμα φορά, ο λαός στην χώρα μου απέδειξε πως διαθέτει εκπληκτική ωριμότητα. Κατανίκησε κάθε μηχανισμό, κάθε μηχάνευση και υπερψήφισε τον Αντώνη Σαμαρά για Πρόεδρο του Κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.

Ινδική ιστορία

Την παραπάνω παρουσίαση, της οποίας εδώ παρουσιάζουμε ένα πολύ μικρό μέρος (το πιο ενδιαφέρον), μάς την έστειλε η κ. Κατερίνα Καλαμπαλίκη.

God Fairy Tales!

Η 27η Οκτωβρίου και η 16η Νοέμβρη

Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Παραμονές της εθνικής μας γιορτής, γάζωσαν το αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής. Κελάηδησαν τα καλάσνικοφ σημαδεύοντας – και τραυματίζοντας με σφαίρες – νέα παιδιά. Είναι αλήθεια πως η εκπαίδευση των αστυνομικών μας είναι σκληρή. Όχι όμως σκληρή ως προς την αυτοπροστασία. Σκληρή ως προς τους τρόπους και τη συμπεριφορά τους απέναντι στον πολίτη.

Αλλά να τους σκοτώσουμε κιόλας; Αυτό παραπάει...

Την 27η Οκτωβρίου, η “16η Νοέμβρη” ή όπως αλλιώς ονομάζεται το εν λόγω παρακλάδι της 17ης Νοέμβρη, χτύπησε στο ψαχνό. Η “Σέκτα Επαναστατών” – τίτλος, για ιδέστε! Σίγουρα, τα μέλη της, θα θεωρούν τους εαυτούς τους, επαναστάτες. Και με τη “μεταβατική ιδιότητα” των μαθηματικών, ο επαναστάτης επαναστατεί εναντίον της σκλαβιάς του. Της όποιας σκλαβιάς του.

Ατυχώς, έχουν κάθε καλό επιχείρημα να θεωρούν ότι είμαστε σκλαβωμένοι. Πρώτα-πρώτα, το πολίτευμά μας. Αυτή η ανάπηρη δημοκρατία, που μάς την επιβάλανε οι ...άλλοι. Και που καθόλου ευελιξία κινήσεων και γρήγορων αντιδράσεων δεν παρέχει στους κρατούντες. Μα – θα πείτε – ασφαλιστική δικλείδα είναι, για την προστασία μας! Να μην αυθαιρετούν οι κρατούντες.

Αλλά, γιατί στις Ηνωμένες Πολιτείες, και για να μην πάμε τόσο μακριά – γιατί στη Γαλλία οι κυβερνήσεις δρουν πολύ πιο αποτελεσματικά; Μήπως η προεδρική δημοκρατία είναι ένα προνόμοιο που πρέπει να στο επιτρέψουν οι πιο ισχυροί από σένα, για να το 'χεις; Και, εν πάση περιπτώσει, και με προεδρευομένη δημοκρατία, οι “επαναστάτες” επαναστατούν.

Ύστερα – εκτός δηλαδή απ' το πολίτευμα – είμαστε σκλαβωμένοι και εν ειρήνη. Είμαστε οικονομικά υποτελείς των Ευρωπαίων και η Ευρωπαϊκή Ένωση, τούτη η αληθινά μεγάλη Ιδέα, τείνει στην πράξη να μεταβληθεί σε δυνάστης. Διαλέγει τι προϊόντα θα παράξουμε (τα υπόλοιπα στη χωματερή) κι όταν δε “βγαίνουμε”, τοποθετεί ξένους επιτηρητές για να μας ελέγχουν.

Τέλος, τρίτο και κυριότερο, ως πολίτες, ως μεμονωμένα άτομα είμαστε οι σκλάβοι των σκλάβων. Παράδειγμα: Έχεις ένα μικρό αγροτεμάχιο, μια σπιθαμή τόπο. Αποφασίζεις μια ηλιόλουστη μέρα, να φτιάξεις εκεί, ξύλινη αποθήκη... Αγοράζεις τα υλικά: Ξύλα και πρόκες. Και μ' ένα σκεπάρνι ή σφυρί ξεκινάς τη φτιάξη. Σε λίγο, απέξω παρκάρει ένα περιπολικό, με τη σειρήνα...

Και να σκεφτείς, αν προσφύγεις στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, θα δικαιωθείς. Υπάρχει σχετική ρύθμιση στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Μα τα έξοδα; Οι χρονοβόρες, δύσκολες διαδικασίες;

Γιατί, βρε ευλογημένα παιδιά μου; Ρωτάς και τα χειροπέδια κλειδωμένα στους καρπούς σου ηχούν γκλαν-γκλαν. Ένας ήχος που περισσότερο νοείται, παρά βλέπεται... Επειδή είσαι παράνομος, μπάρμπα. Απαντούν εκείνα... Και με σκληρότητα, σε τραβούν στο τμήμα. Το τμήμα που γάζωσαν οι “επαναστάτες” ή το τμήμα που θα γαζώσουν και σχεδιάζουν έτσι, κάποια ανύποπτη στιγμή.

Τρεις, λοιπόν, οι λόγοι, για τους οποίους ο “επαναστάτης” θεωρεί τον εαυτό του, επαναστάτη. Κι η πολιτεία, τι θα κάνει τώρα; Θα θωρακιστεί; Θα μάθει να αμύνεται καλύτερα; Μα, φυσικά! Αύριο – “αύριο”, με την έννοια του “σύντομα” – τα αστυνομικά τμήματα θα γίνουν φρούρια. Η σκοπιά του φρουρού βάρδιας, πολεμίστρα. Θα πηγαίνεις για μια δουλειά σου και θα σε σημαδεύουν όπλα.

Κάμερες παντού, μικρόφωνα. Δικτύωση στις γύρω γειτονιές, για πιο αποτελεσματική καταδίωξη. Η εξάρτυση των οργάνων, πολεμική. Αλεξίσφαιρη, βαριά! Σαν που πηγαίναμε στην “άσκηση Παρμενίων”. Συνθήκες μάχης! Και τότε, μπαμ-μπουμ, θα συμβούν και λάθη. Κάποιο νέο παιδί αιμόφυρτο στο πεζοδρόμιο. Κάποιος άδικα τραυματισμένος. Οι Γερμανοί ξανάρχονται...

Όμως, θα είναι άμυνα της πολιτείας αυτό. Η κατσαρίδα, όταν έγινε ανθεχτική στο DDT, είδε με τρόμο και δέος, κάτι παράξενες αντένες να φυτρώνουν στη ράχη της. Όμως είχε υποχρέωση να επιβιώσει. Μεταλλασσόμενη... Όπου να 'ναι, θα έχουμε Κατοχή και πάλι. Από τους δικούς μας ανθρώπους, τα δικά μας παιδιά... Κι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, δε θα γίνονται αστυνομικοί.

Θα γίνονται αστυνομικοί μόνο οι άνθρωποι της αντίπερα πόρτας. Αυτής, του περιθωρίου της κοινωνίας μας.

Μυσταγωγία

Μυσταγωγία της μέθεξης, μυσταγωγία της δημιουργίας, θαύματα και απάτες.

Αν σάς έχει τύχει ποτέ να βρεθείτε σε έκθεση γλυπτικής, τότε ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα το γνωρίζετε: Μιλάμε πιο σιγά, στεκόμαστε μ’ ολόισιο το παράστημα, περπατάμε απαλά στο γυαλιστερό δάπεδο, προσέχοντας όσο το δυνατό να μην κάνουμε θόρυβο… Τριγύρω μας, κι οι υπόλοιποι επισκέπτες φαίνονται να μην είναι ανθρώπινα όντα, φαίνονται σαν να έχουν υπερβεί θαυμαστά τη βιολογική τους υπόσταση.

Οι φράσεις μεταξύ των θαμώνων σύντομες, ανταλλαγή συνήθως θαυμαστικών σχολίων για το τάδε, το δείνα έργο. Τα έργα πάλι, έχουν ίσως κάτι που σε χαλάει, όμως στην πλειονότητά τους σού αρέσουν. Πράγματι, θα ήθελες τούτο, θα επιθυμούσες κείνο, να το βάλεις στο σαλόνι σου! Συχνά, εμπεριέχουν το στοιχείο του πόθου. Αυτού του ανεκπλήρωτου κενού, που κατατρύχει το είναι σου κι η πεζή σου ζωή ζηλότυπα δεν στο παρέχει.

Μυσταγωγία λέγεται το συναίσθημα… Και διέπει, εκτός απ’ τη γλυπτική, κι άλλες διάφορες εκφάνσεις της Τέχνης. Για παράδειγμα, την ποίηση. Ή τη ζωγραφική. Ή, ακόμα-ακόμα, και τη θρησκεία. Αν δεχτούμε τη θρησκεία ως μια μορφή πολυποίκιλης Τέχνης, η οποία συνδυάζει τη φιλοσοφία, την αρχαιολογία, τη γλωσσολογία, τη μουσικολογία, την μπουρδολογία και το φανατισμό. Τη βιώνεις μυσταγωγικά, την ανάγεις σε αξία.

Η Ναταλία Λιονάκη, μια όμορφη κοπέλα, ντύθηκε καλογριά, κι η μάνα της έπαθε στηθάγχη. Ωστόσο, η μάνα της σίγουρα θα πήγαινε στην εκκλησία, θα έκανε τις γονυκλισίες της και θα παρακαλούσε την Παναγιά να «κάνει το θάμα της». Πολλές φορές θα τής ζήτησε να κάνει την κόρη της καλή, ενάρετη, στοργική, αλλά ποτέ δεν έφτασε και στο άλλο άκρο, να πει δηλαδή: «Παναγιά μου, πάρε την κόρη μου μαζί σου».

Εκείνη πήγε με την Παναγιά, παντρεύτηκε – λέει – το Χριστό και δεν την πολυνοιάζει αν πίσω της άφησε ερείπια… Και πώς άλλωστε; Ξέρετε, όλοι όσοι μονάζουν ή μόνασαν, ερείπια άφησαν πίσω τους. Πονεμένους δικούς, που αισθάνθηκαν στο πετσί της ψυχής τους απώλεια για το αγαπημένο τους πρόσωπο. Κι αν παρέμενε στα εγκόσμια και δεν μόναζε; Μήπως θ’ αυτοκτονούσε; Και, μήπως πράττοντας έτσι, στην ουσία αυτοκτόνησε;

Ο γέροντας στη Μονή, είναι το δίχως άλλο ένας χαρισματικός γέροντας. Ξέρει να μιλά, να πραΰνει τα πάθη, να πείθει. Πείθει βεβαίως ένα παιδί, από άποψη ωριμότητας. Όλοι μπορούμε να είμαστε, ή να γίνουμε σε κάποια περίοδο της ζωής μας, ανώριμα παιδιά, άσχετα με τη βιολογική μας ηλικία. Η εσωστρέφεια, η κοινωνική απομόνωση, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, ο φόβος του θανάτου, της αρρώστιας, μπορούν να μας μεταστρέψουν, να μας ευαλωτοποιήσουν.

Γι’ αυτό απαιτείται εσωτερικό σθένος, προκειμένου ν' απαγκιστρωθεί ο άνθρωπος από το παραμύθι των θρησκειών. Παρόλο που βλέπει πεντακάθαρα, σήμερα, όλη τη γη. Που βλέπει τις τόσες και τόσες θρησκείες. Εδώ άλλη, εκεί άλλη… Παρόλο που το λογικό του, ασφαλώς τού υπαγορεύει άλλα, προσκολλημένος εκείνος, πιστεύει ακράδαντα στην πατρώα πίστη του. Με μάτια κλειστά και θέρμη, η οποία είναι – παρά τις ενστάσεις του – φανατισμός.

Η μυσταγωγία των θρησκειών ασκεί απίστευτη έλξη, διότι ικανοποιεί την ανθρώπινη δεισιδαιμονία. Δίνει τροφή στο δαίμονα, για να είναι χορτάτος και να μην πειράζει τον πιστό. Τον θεοποιεί το δαίμονα, τον τοποθετεί ισάξια κι επάξια απέναντι στον Κύριο (=κυρίαρχο, εξουσιαστή) και Θεό του. Η αιώνια δυαρχία του Καλού και του Κακού. Ο Κάιν κι ο Άβελ σε καθολικό συμβολισμό. Η γνώση του αγνώστου, ω τι ψέμα κι αυτό!

Πολλοί και επώνυμοι μάλιστα, στο δυτικό κόσμο, ασπάστηκαν το Βουδισμό. Το ίδιο και τον Μουσουλμανισμό. Έγιναν ζωντανό παράδειγμα για τις στρατιές των ανώνυμων που τους ακολούθησαν. Έγιναν ένα είδος ταγών, μαρτύρων όπου διώχτηκαν, σωτήρων του πλήθους. Κι όλες οι θρησκείες γενικά, έχουν να επιδείξουν θαύματα! Νεκραναστάσεις, ικανοποίηση αιτημάτων κι ευχών, αγάλματα που δακρύζουν, νεκροί που δεν σέπονται.

Και ραβδάκια που χτυπάνε… Εγώ, άκουσα το ραβδάκι του Αγίου Νεκταρίου, όταν καλοπροαίρετα, με όλη μου την αγάπη, χαλαρός, αφανάτιστος κι απελευθερωμένος ακούμπησα τ’ αφτί μου στη λάρνακά του. Ποιος ξέρει τι να ήταν αυτό; Παρατήρησα ότι ανάλογα με το ύψος που βάζεις τ’ αφτί σου, μπορεί ν’ ακούσεις, μπορεί και όχι. Ήχος, μεταλλικός. Θαρρώ, πρέπει οι επιστήμονες να σκύψουν στο φαινόμενο. Ή παραψυχικό είναι, ή απάτη!

Τα παραψυχικά φαινόμενα δεν άπτονται των θρησκειών. Έχουν συμβεί πολλά ανεξήγητα πράγματα στον κόσμο μας. Άνθρωποι λύγισαν σίδερα με μόνο το έντονο βλέμμα τους, οι ονομαζόμενοι «σατανιστές» κάνουν ποτήρια να κινούνται, φώτα να τρεμοσβήνουνε. Θαυμαστές ιάσεις έλαβαν χώρα, ολότελα τυφλοί βρήκαν ξαφνικά το φως τους, κι όλα τούτα, όχι μόνο στον χριστιανικό κόσμο. Σε κάθε γωνιά της πολύθρησκης κι «ειδωλολατρικής» γης.

Όλοι έχουμε ανάγκη ένα λιμάνι. Ένα απάγκιο που να θυμίζει την πρωταρχική ζωοδότρα μήτρα. Εκεί μέσα στην αγκαλιά του κλεισμένοι, ποθούμε λόγια αγνά ν' ακούμε, τρυφερά, με νόημα λιγάκι ακατάληπτο, σωτηριογόνο. Μας τρομάζει η απουσία της γνώσης, μας δίνει θάρρος ο κατέχων έστω κι ένα μέρος αυτής. Μάλιστα, η έλλειψη ολικής γνώσης δημιουργεί συμπάθεια. Δημιουργεί συνοδοιπόρους στο πάθος (=πάσχος). Όλοι έχουμε, κάποτε, ανάγκη ένα παραμύθι…

God Fairy Tales!

Εκκλησιαστική περιουσία - Ένα αγκάθι της κοινωνίας μας

Ανηθικότητα, απρέπεια και κοινωνική αναλγησία.

Καθώς τις επόμενες μέρες – μπορεί και μήνες – προβλέπεται να μας απασχολήσει ιδιαίτερα το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας, σκεφτήκαμε σήμερα να προσθέσουμε κι εμείς τη δική μας υποκειμενική πινελιά. Και ξεκινάμε εντελώς καλοπροαίρετα: Η εκκλησιαστική περιουσία, το παραδεχόμαστε, είναι περιουσία κάποιων συνανθρώπων μας, άσχετα αν αυτοί είναι ιερωμένοι. Κι επίσης παραδεχόμαστε ότι έχουν οι ιερωμένοι τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους μη τιτλούχους ή αλλότιτλους πολίτες, όπως επίσης έχουν και τις ίδιες υποχρεώσεις.

Το φλέγον σημείο όμως, που μέσα στο παρόν άρθρο διαλέξαμε να εξετάσουμε, είναι το πώς απέκτησαν οι ιερωμένοι τις περιουσίες τους. Διότι, αν τις απέκτησαν με μη νόμιμο ή με μη ηθικό τρόπο, τότε τούτες τίθενται αυτόματα υπό αίρεση. Σε περίπτωση μη νομιμότητας πρέπει να τούς αφαιρεθούν, σε δε περίπτωση μη ηθικής κτήσης, θα πρέπει να λογοδοτήσουν επί τη βάσει μιας τροποποιημένης νομοθεσίας όπου θα θεραπεύονται οι διαπιστωθείσες ανήθικες μεθοδεύσεις. Για το πρώτο σκέλος, την νομιμότητα, έχουμε πολύ λίγα να πούμε. Με εξαίρεση κάποια σκάνδαλα που βγήκαν στη φόρα τον προηγούμενο καιρό και τώρα βρίσκονται στη Δικαιοσύνη, γενικά οι ιερωμένοι έχουν νόμιμη κτήση των περιουσιών τους.

Γι’ αυτό και καταφεύγουν πολύ εύκολα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όταν αισθάνονται ότι απειλούνται από τα Ελληνικά.

Είναι όμως ηθική η απόκτηση της περιουσίας τους; Ας δούμε μέσα από ένα μόνο παράδειγμα, τι πάνω-κάτω συμβαίνει: Ηλικιωμένα ζευγάρια δίχως τέκνα, με βαθιά πίστη στο χριστιανικό θεό, όταν έρχονται στο λυκαυγές της ζωής τους, αφήνουν όλο το βιος τους στην Ενορία τους. Φωνάζουν τον παπά στο σπίτι – ο παπάς τους γνωρίζει, τους εξομολογεί, τους συμπαραστέκεται, μέρες, μήνες, χρόνια ίσως – και τού ορίζουν ραντεβού στο συμβολαιογράφο, όπου μετά θάνατον όλα τους τα περιουσιακά στοιχεία θα μεταβιβαστούν σ’ αυτόν. Με τη σειρά του αυτός, ο παπάς δηλαδή, ενημερώνει το Δεσπότη, ειδικά όταν η περιουσία είναι μεγάλης αξίας και έτσι γίνεται κτήμα της Εκκλησίας.

Πόσο αυτό μπορεί να είναι ηθικό; Όχι, καθόλου ηθικό δεν είναι! Και τούτο γιατί οι ηλικιωμένοι που δώρισαν τα υπάρχοντά τους, δεν τα δώρισαν στον παπά ή στους άνωθεν του παπά ιερωμένους, αλλά τα δώρισαν στην υπηρεσία του αναξιοπαθούντα και άπορου συνανθρώπου τους. Και την Εκκλησία την όρισαν ως μέσο, όχι ως νομέα και κάτοχο. Ως μέσο και ενδιάμεσο για να πάνε τα υπάρχοντά τους εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη. Κατά συνήθη, ωστόσο, τακτική, τα υπάρχοντά τους δεν πηγαίνουν εκεί, αλλά παραμένουν στον εκκλησιαστικό οργανισμό, κακοδιαχειρίζονται και εντέλει φουσκώνουν τις κοιλιές και τις τσέπες των ιερωμένων που τα νέμονται.

Πού ακούστηκε οι παπάδες να έχουν τόσο μεγάλη αδιάθετη περιουσία; Νομικά είναι απόλυτα καλυμμένοι σήμερα και λαλούν εκ του ασφαλούς. Αλλά ηθικά είναι απρεπείς, κομπορρήμονες, φιλοχρήματοι. Και για να μην πέσει σε φαύλο κύκλο το κράτος, πρέπει, πριν κινήσει τις οποιεσδήποτε νομικές διαδικασίες για τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, να κοιτάξει λίγο τους ισχύοντες νόμους περί δόλου και εξαπάτησης. Διότι, στις πιο πολλές – αν όχι σε όλες – τις περιπτώσεις, κάτι τέτοιο συντρέχει και σ' αυτό εμπίπτουν οι ενέργειες των ορθόδοξων (και ετερόδοξων) ιερωμένων και ιεραρχών. Δεν μπορεί ο άρρωστος, ο ανήμπορος, ο βαθιά πιστός στο χριστιανικό θεό να προσφέρει την περιουσία του για τον πλησίον του μέσω της Εκκλησίας, και αυτή την περιουσία του να την καρπώνονται οι παπάδες και η Εκκλησία! Ε, όχι! Πρέπει ο νόμος να μας προστατεύει από αυτούς και τις μεθόδους τους. Διαφορετικά, θα μπουν στα σπίτια μας και θα μας κατηγορούν ότι «εμείς είμαστε οι σπυριάρηδες».

God Fairy Tales!

Οικογενειακός γυμνισμός

Είναι υγιής ή όχι;

Είναι γνωστό πως, ο γυμνισμός θεωρείται από πολλούς ως ένας μοντέρνος, σύγχρονος – όσο και προϊστορικός ακόμα – τρόπος (και στάση) ζωής. Με το σύνθημα «επιστροφή στη φύση», αρκετοί είναι εκείνοι οι οποίοι πείθουν έναν όλο και πιο ευήκοο περίγυρό τους, ότι, το να κάνεις γυμνισμό μαζί με την οικογένειά σου σε κάποια παραλία, είναι υγιές, οικολογικό και, μάλιστα, επιβεβλημένο.

Παίρνουν λοιπόν, συν γυναιξί και τέκνοις, το κολατσιό τους – μερικές φορές τα παιδιά τοποθετούν ξεχωριστά το μερίδιό τους στα παιδικά καλαθάκια – γεμίζοντας ως πάνω ένα μπολ και δένοντάς το με την πετσέτα πισθάγκωνα: Τι ξεροτηγανισμένα κεφτεδάκια, τι ντομάτες με το κοτσάνι τους κι αγγουράκια ξεσποριασμένα, ψωμί χωριάτικο και, τελευταία μα όχι έσχατα, άφθονα κουτιά μπύρες! Παρκάρουν, μετά, το σαραβαλάκι τους, το πανάκριβο τζιπάκι τους, το σπορ καμπριολέ τους, στις κακοτράχαλες πλαγιές και στα γκρεμνά και ξεχύνονται με μαγιό, σαντάλια, βατραχοπέδιλα, προς κάθε επίγειο παράρτημα της δικής τους Εδέμ.

Εκεί, δίπλα στ’ αλαφρό κυματάκι, αρχίζουν να ξεντύνονται εντελώς· όπως άλλωστε είναι κι οι άλλοι, κατά μήκος στην ακτή, τσίτσιδοι κι από σοβαροί έως κεφάτοι. Και καμώνονται, όταν γδυθούν, πως δεν αισθάνονται τη γύμνια τους – ω, τι ψέμα κι αυτό! Βουτούν, τσαλαβουτούν στα διάφανα νερά, χαίρονται την αρμύρα στο εντελώς απροστάτευτο κορμί τους, τα παιδιά παίζουν με τους κουβάδες και τα φτυαράκια τους, συναντούν κι άλλα παιδιά, το ίδιο σοκαρισμένα, που όμως επίσης δεν το φανερώνουν.

Τους επιδειξίες, τους κάθε λογής εκτρεπόμενους συνανθρώπους μας, συχνά τους συναντάς κι αυτούς σ’ ακτίνα δράσης. Όμως, πώς να τους ξεδιακρίνεις με την πρώτη ματιά, έτσι που φαντάζουν, ανάμεσα στον κόσμο, απαράλλαχτοι με τους υπόλοιπους. Διατυπώθηκε η ερώτηση, σε γαλλικό ντοκιμαντέρ παραγωγής 2005, του Ζαν Πολ Εζανμπάρντ: «Τι είναι αυτό που σας αρέσει ιδιαίτερα όταν βρίσκεστε γυμνός, ξαπλωμένος στον ήλιο»; Κι η απάντηση: «Με ελκύει ότι υπάρχει ένας διάχυτος ερωτισμός στην ατμόσφαιρα. Δεν νιώθω ποτέ απόλυτα καθησυχασμένος, μα βιώνω μια διαρκή ημιτελή και γλυκιά κατάσταση στα μέλη του σώματός μου».

Υπάρχουν απαρέγκλιτοι κώδικες κι απαράβατοι κανόνες στις πλαζ γυμνιστών: Δεν μπορείς να ερεθιστείς φανερά και σε κοινή θέα. Θα φας «κράξιμο». Επιπροσθέτως, είναι πολύ δύσκολο, αν είσαι άντρας, να απευθυνθείς σε γυναίκα που συνοδεύεται. Το «τακτ» επιβάλλει να μιλήσεις στον άντρα της πρώτα. Δεν επιτρέπεται να ξεμοναχιάσεις άτομο του αντίθετου φύλου και να επιδοθείς μαζί του σε συνεύρεση ερωτική. Αν άλλοι λουόμενοι σας δουν, τότε θα προκύψουν απρόβλεπτες καταστάσεις, με κίνδυνο ακόμα και της σωματικής σου ακεραιότητας. Αν βιάσεις γυναίκα, θα σού κόψουν το μόριο επιτόπου.

Μεγάλο πρόβλημα στον οικογενειακό γυμνισμό, αποδεικνύονται τα ανήλικα παιδιά. Οι σχέσεις γονέων και παιδιών αναθεωρούνται από μεριάς των παιδιών, κατά τρόπο καταλυτικό. Τίποτα, βέβαια, στην αρχή δεν φαίνεται να αλλάζει. Κι όμως αλλάζει. Οι ευαίσθητες ψυχές αυτών των πλασμάτων χαράζονται ανεξίτηλα και δια βίου. Διότι αφενός μεν, σε κάθε εκτροπή, κρυφή απ’ τους μεγάλους, τα παιδιά είναι δυνατόν να καταστούν ακούσιοι μάρτυρες και αφετέρου, επειδή από μόνα τους τα παιδιά δεν έχουν την ψυχική δύναμη της αντίστασης. Τώρα ανιχνεύουν την ψυχοσύνθεσή τους, τώρα ανακαλύπτουν τις ορμές τους, τώρα διαπλάθουν την αυριανή ερωτική τους συμπεριφορά. Σε άλλο ντοκιμαντέρ, αμερικανικό, είδαμε παιδί να εξομολογείται: «Ξεμάκρυνα απ’ τους γονείς μου, και παρακάτω είδα τυχαία δυο άντρες να αυτοϊκανοποιούνται. Παρακολουθούσαν από μακριά μια κυρία που πλησίαζε και δεν τούς είχε δει»…

Αυτά τα παιδιά, πέσανε βέβαια σ’ ένα τυχαίο περιστατικό. Ωστόσο, σύμφωνα με αθέατες διεργασίες, οι οποίες συντελούνται συνεχώς μέσα τους, την επόμενη ή τη μεθεπόμενη φορά θα επιδιώξουν να πέσουν ξανά σε κάτι παρόμοιο. Είναι το άγνωστο που εξάπτει, το απαγορευμένο που προκαλεί, το ξύπνημα του νεανικού πάθους που αψηφά. Είναι παιδιά και δεν έχουν άμυνες. Τελεία και παύλα…

Τα συμπεράσματα ανήκουν στους αναγνώστες.

God Fairy Tales!